โรงเรียนลูกบาศก์ : ค่าอุปการะ
posted on 28 Apr 2008 01:59 by escape-rope in Cubic-Schoolเนื่องจากส่งการบ้านที่ 1 ช้า (มาก)
ก็เลยตกอยู่ในสถานะ เด็กใหม่ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ก็ขอจ่ายค่าอุปการะกันตามระเบียบ เลยแล้วกันนะคะ
*หมายเหตุ* เรื่องต่อไปนี้เป็นฟิคชั่น
เมคขึ้นมาเท่าทีคิดว่าเหมาะสม หากมีข้อติดขัดประการใดก็ช่วยแย้งด้วยจักเป็นพระคุณ : D
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
"คุณแม่ครับ...นี่มันจดหมายจากโรงเรียนที่คุณแม่ไปสมัครไว้ให้ผมรึเปล่าครับ"
วิ....ลูกชายวัย 16 ปี หรือชื่อเต็มๆว่า ทวิชา หยิบซองจดหมายสีน้ำตาลขึ้นมาจากกองกระดาษที่วางสุมอยู่บนโต๊ะ หลังจาที่เพิ่งนำมาจากตู้ไปรษณีย์หมาดๆ
วาด...ลูกสาวคนเล็ก ชะเง้อมองดูด้วยความสนใจ
"นี่มันประทับตราไปรษณีย์ของเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วนี่คะคุณแม่...จดหมายคงมาถึงตอนที่เราอยู่ฮ่องกงมั้งคะ"
ฉันก้าวข้ามกองข้าวของที่ระเกะระกะอยู่บนพื้น ซึ่งมีทั้งกระเป๋า เสื้อผ้าที่เพิ่งรื้อ และสารพัดถุงของกินของฝากต่างๆมากมาย เนื่องจากครอบครัวเราเพิ่งกลับจากท่องเที่ยวในช่วงวันหยุดยาวมาหมาดๆ
ฉันเอื้อมมือรับจดหมายที่ลูกส่งให้
บนหน้าซองนั้นแปะกระดาษสีขาว พิมพ์ข้อความ "เรียน ผู้ปกครอง ของนายทวิชา คัคนานันต์"ตามด้วยที่อยู่
มุมซองมีสัญลักษณ์ลูกบาศก์และตัวอักษรย่อของชื่อโรงเรียน
ฉันรีบแกะซองจดหมายออก จดหมายมีเนื้อความสั้นๆเพียงหน้าเดียว
ฉันอ่านออกเสียงให้ได้ยินโดยทั่วกัน
"เรียน ผู้ปกครอง ของ นายทวิชา คัคนานันต์
เนื่องจาก นายทวิชา คัคนานันต์ ได้ผ่านการทดสอบ
เพื่อเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนลูกบาศก์
ทั้งข้อสอบข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ทางโรงเรียนมีความประสงค์ให้นักเรียนมารายงานตัวพร้อมชำระค่าใช้จ่ายทางการศึกษา ภายในหนึ่งสัปดาห์
มิฉะนั้นจะถือว่าสละสิทธิิ์
ด้วยความเคารพ
ผอ.โคค่อน"
บรรยากาศมาคุบังเกิดขึ้นในชั่วขณะที่ทุกคนปล่อยให้คำพูดซึมซาบเข้าไปในห้วงรับรู้
แล้ว วิ ก็เอ่ยขึ้นเบาๆ
" 1 สัปดาห์ มันก็เกินมานานแล้วนี่ครับคุณแม่....."
"ยังงี้พี่วิก็ไม่ได้เข้าเรียนที่นี่สิคะคุณแม่!!" ยายวาดโวยวายขึ้นมาบ้าง " ยังงี้หนูไม่ยอมหรอกนะคะ!"
ฉันมองดูจดหมายอย่างใช้ความคิด แล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้น ต่อสายถึง ผอ. โคค่อนแห่งโรงเรียนลูกบาศก์ทันที.....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
วันรุ่งขึ้น
6.00 น.
เด็กหนุ่มและเด็กหญิงคู่หนึ่งเดินลัดเลาะไปตามกำแพงโรงเรียนอย่างเงียบกริบไร้เสียงฝีเท้า
ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ยังค่อนข้างสลัวมองเห็นทั้งสองคนแค่เพียงเลือนราง
ในอ้อมแขนของเด็กชายโอบกล่องทรงลูกบาศก์ขนาดปานกลางไว้ใบหนึ่ง
เด็กทั้งคู่มองไปรอบๆให้แน่ใจว่าไม่มีคน แล้วจึงเดินตรงไปที่ประตูใหญ่ ทางเข้าโรงเรียน
"วางไว้ตรงนี้ก็ได้มั้งคะพี่ ตรงหน้าประตูโรงเรียนตามคำสั่งนั่นเลย" เด็กหญิงกระซิบ
" ตรงนี้ ไม่สะดุดตาเกินไปหน่อยเหรอ เดี๋ยวจะมีใครเก็บไปซะก่อนน่ะสิ" เด็กชายกระซิบตอบ ทั้งที่ไม่เข้าใจว่าน้องสาวจะกระซิบทำไม...เวลาเช้าขนาดนี้ แม้แต่ยามยังไม่ตื่นด้วยซ้ำ
เด็กหญิงเหลือบไปที่วัตถุในมือพี่ชาย...กล่องกระดาษสีดำพิมพ์ลายคิตตี้สีม่วง "กล่องแบบนี้ วางไว้ที่ไหนมันก็สะดุดตาอยู่ดีนั่นแหละค่ะพี่ เพราะฉะนั้น ตรงนี้นี่แหละ"
"ตามใจวาดแล้วกัน" เด็กชายวางกล่องกระดาษลง ส่วนน้องสาวก็หยิบกระดาษโน้ตพิมพ์ลายคิตตี้ เขียนข้อความ "ห้ามเปิด"แปะลงไป
"โอเค เรียบร้อย ไปสังเกตการณ์กันเถอะ"
แล้วสองพี่น้องก็เดินไปแอบที่พุ่มไม้ ห่างจากจุดเกิดเหตุประมาณ 10 เมตร
" ให้เอาอะไรก็ได้ ไปวางไว้ที่หน้าโรงเรียน แล้วสังเกตพฤติกรรมของนักเรียนจำนวนหนึ่ง..." เด็กหญิงเปิดกระเป๋าสะพาย...ลายคิตตี้ หยิบกล้องวิดิโอขึ้นมา " ...เงื่อนไขรับสมัครนักเรียนที่มารายงานตัวไม่ทันของที่นี่เนี่ย แปลกจริงๆเลยนะคะ"
" อืมม นั่นสิ สงสัยทางโรงเรียนกำลังทำการวิจัยอะไรซักอย่างอยู่ล่ะมั้ง" เด็กชายเปิดกระเป๋าของตัวเองบ้าง กระเป๋าหนังสีดำ...ห้อยพวงกุญแจคิตตี้และเคโระ เขาหยิบสมุดบันทึกและกล่องดินสอขึ้นมา...ลายคิตตี้อีกเช่นเดียวกัน
"พวกเราก็บันทึกทั้งวิดีโอและรายงานให้ละเอียดที่สุดก็แล้วกัน...ว่าแต่..วาดเอาอะไรใส่ลงไปในกล่องน่ะ"
" อ๋อ..ก็คำสั่งบอกว่าให้เอา อะไรก็ได้ ใส่ลงไป วาดก็เลย...." เด็กหญิงพูดค้างไว้เพียงแค่นั้น แล้วคว้ากล้องวิดีโอขึ้นมา กดสวิตช์on
"พี่คะ นักเรียนคนแรกมาแล้วล่ะ"
6.15 น.
เหยื่อ นักเรียนคนแรกเป็นนักเรียนหญิง...วิรู้ได้จากการที่เห็นเธอใส่กระโปรง
เพราะหากดูแค่ส่วนสูง ทรงผมซอยสั้น และใบหน้า เขาคงฟันธงว่าเธอเป็นผู้ชายอย่างไม่ต้องสงสัย...ผู้ชายที่หน้าตาดีซะด้วย
เธอเดินสบายๆ ไม่รีบเร่ง แต่ในจังหวะที่สายตาของเธอปะทะกับเจ้ากล่องที่วางอยู่ เท้าทั้งคู่ก็ชะงักเล็กน้อย
"...อืมม์ อย่าไปยุ่งดีกว่า วุ่นวายซะเปล่าๆ.." หญิงสาวส่ายศีรษะ แล้วจังหวะฝัเท้าก็กลับเป็นเหมือนเดิม มุ่งหน้าเข้าโรงเรียนไป
6.23 น.
นักเรียนคนที่สอง เป็นผู้หญิงอีกเช่นเคย
เธอเดินลงมาจากรถพร้อมด้วยกระเป๋านักเรียน กิริยาท่าทางนิ่มๆบ่งบอกยี่ห้อคุณหนู
รูปร่างค่อนข้างสูง..เมื่อเทียบกับเด็กผู้หญิงทั่วไป ผิวขาวโครงหน้าเหมือนพวกเชื้อสายจีน เส้นผมตรงยาวรวบตึง ผูกริบบิ้น พอจะมองออกท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เริ่มสว่างขึ้นมาบ้างว่าเป็นสีน้ำตาลเปลือกไม้
เธอเหลือบเห็นกล่องเจ้าปัญหาที่วางอยู่หน้าประตู สองเท้าหยุดชะงักจากการเดิน
สีหน้าท่าทางเหมือนกำลังชั่งใจ...
6.25 น.
" มีอะไรเหรอ?" เด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่ง...ตัวเล็ก สวมแว่น ใส่เสื้อตัวโคร่ง..(ท่าทางน่าจะเป็นสเป็คของผู้นิยมสายพลัง L และ Megane) เข้ามาทักเด็กหญิงที่กำลังลังเลเรื่องกล่องปริศนา
"กล่องนี่มันวางอยู่ตรงนี้...ไม่รู้ว่า ใครลืมทิ้งไว้รึเปล่าน่ะสิ...แต่เขียนว่าห้ามเปิดด้วย.."
" อืมมม์ ไม่ค่อยน่าไว้ใจแฮะ...ลองดูข้างในกล่องกันก่อนดีมั้ย"
"แบบนั้นมัน ไม่ดีล่ะมั้ง..." เด็กหญิงผูกริบบิ้นยังลังเลอยู่...
"อะไรไม่ดีเหรอ??"
นักเรียนอีกคนปรากฏตัวขึ้นเงียบๆจนทั้งคู่ที่คุยกันอยู่สะดุ้งเฮือก
สาวหมวย ผมสีดำยาวสยาย แต่ท่าทางจะไม่ได้หวี เพราะบนหัวเธอมีเส้นผมกระดกขึ้นมาเป็นกอๆ
"โธ่ ฟ้านี่เอง มาไม่ไม่ให้สุ้มให้เสียงเลย..ตกใจหมด"
"ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ วันนี้ชั้นคงอารมณ์ดีไปทั้งวันแน่เลย ฮ่าๆ.....ว่าแต่เธอสองคนทำอะไรตรงนี้ไม่เข้าโรงเรียนกันล่ะ
ชั้นซื้อเค้กมาเยอะเลย มาจัดปาร์ตี้น้ำชายามเช้าตรู่กันดีกว่า?"
"เค้ก!!" ยัยตัวเล้กตาลุกวาวทันที ลืมเรื่องกล่องที่วางอยู่เสียสนิท
"ดีเลย วันนี้เรามีชาวานิลาด้วยล่ะ" คนผูกริบบิ้นสนับสนุน
แล้วทั้งสามคน ก็พากันเดินเข้าโรงเรียนไป
6.40 น.
รายที่ห้า...เด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนบรูซลีราวกับถอดแบบเดินกิ้วกระเป๋าตรงมาที่ประตูโรงเรียนด้วยใบหน้าเฉยเมย นิ่ง...
แต่มาดก็หลุดเมื่อเดินตกท่อ ห่างจากจุดที่วางกล่องไว้ประมาณ 3 เมตร...เจ้านี่ซุ่มซ่ามกว่าที่คาดไว้แฮะ
"ดีนะที่ไม่มีใครเห็น ไม่งั้นอายแย่" หมอนั่นบ่นอุบอิบ เลยรีบเดินเข้าโรงเรียนไปโดยไม่สังเกตเห็นกล่องที่หน้าโรงเรียน
7.03 น.
เหยื่อรายที่หกและเจ็ด คราวนี้เป็นนักเรียนชายสองคนเดินมาด้วยกัน
คน
นึงตัวสูง ผิวค่อนข้างคล้ำและผมยาว
หน้าตาเหมือนมีเชื้อสายทางอเมริกาใต้...ผมแบบนี้มันน่าจะผิดกฏโรงเรียนไม่
ใช่เหรอ แต่เรียนที่ออกจะพิลึกแบบที่นี่คงไม่นับล่ะมั้ง
ส่วนอีกคน รู้สึกว่าจะผิดระเบียบพอๆกัน ผิวขาวๆ ผมยาวเกือบประบ่า ใส่แว่นกรอบเหลี่ยม
นายคนแรกเดินมาหน้าตาง่วงๆ ส่วนอีกคนนึงก็ชวนคุย ทั้งคู่ทำท่าจะเดินผ่านเข้าโรงเรียนไปแล้ว แต่นายแว่นมองเห็นกล่องที่วางไว้ซะก่อน
"เฮ้
ใครเอากล่องอะไรวางทิ้งไว้หน้าโรงเรียนเนี่ย..."
ว่าแล้วก็เดินดุ่มๆเข้าไปใกล้ "หรือว่าจะเป็นระเบิด
ช่วงนี้ยิ่งฮิตกันอยู่"
" ระเบิดในกล่องลายคิตตี้เหรอ...คงไม่ใช่มั้ง" คนตัวสูงพูด "เขียนไว้ว่าห้ามเปิดด้วย"
"เขียนไว้ยังงี้ มันก็ยิ่งทำให้อยากเปิดน่ะสิ...ลองเปิดดูล่ะนะ"
และไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆทั้งสิ้น เจ้าตัวก็เปิดกล่องดู
....
........
...................
"อะไรกัน นี่มัน..." วัตถุที่เทออกมาวางอยู่บนฝ่ามือในตอนนี้คือ กระจกกลมๆใบเล็กขนาดประมาณฝ่ามือ
"กระจกนี่นา แต่ตรงบานกระจกเนี่ยฝุ่นเขรอะเลย" เอานิ้วปัดๆเล็กน้อย แล้วส่งให้เพื่อนดู
เด็กชายผิวคล้ำรับมา "เพ้นท์ลายซะสายเชียวแฮะ แต่ตรงที่เป็นสีน้ำตาลแดงๆนี่มันดูแปลกๆ เหมือนใช้สีคนละชนิดกัน.." เขาพลิกดูด้านบานกระจก แล้วอุทานออกมาอย่างตกใจ จากนั้นก็ถอนหายใจ
"โธ่เอ๊ย ตกใจหมด...มีใครวาดรูปหน้าผู้หญิงไว้บนด้านนี้เนี่ย วาดซะเหมือนเชียว...นึกว่าหน้าตัวเองกลายเป็นแบบนี้ซะอีก" แล้วก็วางกระจกลงไปในกล่อง ปิดไว้ตามเดิม
"เข้าโรงเรียนกันเถอะ"
7.09 น.
นักเรียนชายคนนี้เดินมาพร้อมกับคุยโทรศัพท์ไปด้วย
เดาว่าน่าจะคุยกับแฟนเพราะน้ำเสียงที่ใช้มันช่างหวานจ๋อยชวนเลี่ยน
เจ้าตัวเดินคุยมาจนเกือบถึงหน้าโรงเรียนแล้วจึงวางสาย
"จ้าจ้า แค่นี้ก่อนนะ...คิดถึงครับคนดี แล้วเจอกันนะ"
จากนั้นก็เห็นกล่องที่วางอยู่
"ลายมือแบบนี้ คนเขียนต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ...."
แล้วก็เดินเข้าโรงเรียนไป
7.12 น.
เด็กผู้หญิงตัวเล็ก เกล้าผมกลมๆเดินลั้นลามา
ตอนแรกท่าทางเหมือนเธอจะเดินผ่านไป แต่ด้วยสาเหตุใดก็ไม่ทราบทำให้เธอหันมามองกล่องแวบหนึ่ง
เธอมีสีหน้าเหมือนหวั่นๆเล็กน้อย แล้วเดินเข้าโรงเรียนไปอย่างรวดเร็ว
7.15
ตอนนี้นักเรียนเริ่มทยอยมาโรงเรียนกันมากขึ้นแล้ว
เด็กผู้ชายท่าทางเงียบๆคนหนึ่งเดินลิ่วมา พร้อมด้วยเป้สะพายไว้ที่ไหล่ซ้าย
เขาถอดแว่นกรอบหนาที่สวมออกแล้วขยี้ตาเล็กน้อย ท่าทางง่วงๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมา...ดูเหมือนว่าเขาจะมองเห็นกล่องนั่นเข้าซะแล้ว
เขาสวมแว่นกลับเข้าที่เดิม (ทำไมพอถอดแว่นแล้วยังมองเห็น หรือว่าจะสายตาไม่สั้นมาก??)
เจ้าตัวเดินมาหยุดที่กล่อง มองซ้ายมองขวา
เมื่อไม่เห็นใครก็นั่งลง...แล้วสวดมนต์!!
แถมยังควักกระดาษออกมา เขียนลายอะไรแปลกๆยังกับยันต์แล้วใส่ลงกล่องไปอีกต่างหาก
สงสัยว่าคงจะยังไม่ตื่นดีแน่ๆ....
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เมื่อเด็กผู้ชายคนนั้นเดินเข้าโรงเรียนไป สองพี่น้องที่นั่งอยู่ตรงพุ่มไม้ลุกขึ้นยืนเต็มตัว บิดขี้เกียจแก้เมื่อยล้าเล็กน้อย
"ครบแล้วล่ะวาด พวกเรากลับบ้านกันเถอะ"
"ค่ะ พี่วิ" น้องสาวเก็บข้าวของ แล้ววิ่งลิ่วไปหยินกล่องขึ้นมาถือ "ว่าแต่ ก่อนกลับบ้าน แวะกินไอติมกันดีมั้ยคะ"
"อืม ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้ไปไหนด้วยกันตั้งนานแล้ว" เด็กชายสนับสนุน รับกล่องมาจากมือน้องสาว
เขาหยิบกระจกในกล่องขึ้นมาดู "ว่าแต่ กระจกที่ใส่ลงไปในกล่องนี่น่ะ วาดไปเอามาจากไหนเหรอ...พี่ไม่เคยเห็นเลยนะ"
วิพลิกกระจกดูทั้งหน้าและหลัง
"ตะกี๊เหมือนเด็กผู้ชายสองคนจะพูดถึงรูปเหมือนผู้หญิง ไม่เห็นจะมีอะไรแบบนั้นเลยเนอะ...แปลกจัง"
"อ๋อ อันนี้เหรอคะ...วาดเห็นกระจกมันตกอยู่แถวๆรั้วหน้าบ้านน่ะค่ะ...บ้านข้างๆก็เพิ่งย้ายออกไปตอนลูกสาวเค้าเสีย สงสัยจะทำหล่นทิ้งไว้ ก็เลยขอถือโอกาสหยิบมาใส่กล่องซะเลย"
"อืมม์ ยังงี้นี่เอง...เอาล่ะ เรื่องก็เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวเราไปกินไอติมกันดีกว่า แล้วเอากระจกไปวางคืนไว้ที่เดิมแล้วกัน กลับบ้านเย็นนี้ค่อยสรุปรายงานกับไรท์ไฟล์วิดีโอส่งให้โรงเรียน"
"ค่าาา"
แล้วสองพี่น้องก็เดินจูงมือกันไปอย่างสบายใจ เมื่อภาระที่ต้องกระทำได้สำเร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
